მე მიყურე! მეშვიდე თავი

​აღარ შემიძლია უკვე, გაჩერდი ბოლო-ბოლო! რა პატარა ბავშვივით იქცევი, ზრდასრული ქალია, ცხოვრება აქვს. შენს გარდა ყავს დედა, და ასევე მეგობრები , რომლებზეც უნდა იზრუნოს, – შეუღრინა ლადომ.

შავი ხეობა (10, 11, 12)

დემეტრემ ეს ჯერ კიდევ მაშინ იცოდა, როცა სახლიდან გამოსვლისას რამდენიმე წამით ზღურბლთან შეყოვნდა. ხელი კარის სახელურზე ეჭირა და სიბნელეში უსმენდა საკუთარ სუნთქვას. ბოლო წუთამდე არ ჰქონდა გადაწყვეტილი, ღირდა თუ არა იქ მისვლა

ქვიაღმაში(ნისლში) დაკარგული კესანები

და მიუხედავად იმისა რომ მშობლებს დაბადებისას სხვა სახელი აურჩევიათ ჩემთვის, ჩემს გულში სადღაც ღრმად ყოველთვის ყვავის კესანე, არა როგორც მოგონებად არამედ სულიერ მდგომარეობად, როგოც ის ნაწილი ჩემში რომელიც არასდროს სრულდება, არასდროს ქრება, უბრალოდ

კიბე

მზის ჩასვლისას კიბეებთან თუ არ დაგხვდები გეცოდინება რომ უჩემოდ უნდა შეხვდე კვლავ დაღამებას ვერც იმედების სასაფლაოს მიადგები იმ იმედით რომ ვარდებს მოწყვეტ და დავბრუნდები

ედემის ბაღი

რა უნდა გველს, ედემის ბაღში? ან ევას რად უნდა,უკვდავთა ვაშლი?

შენც ხომ იცი საყვარელო

ვერ გიშორებ ფიქრებიდან,დამზდევ როგორც აჩრდილი, დამიმონე,დამაჩოქე,გავხდი შენი მორჩილი.

ხუთი წამი (თავი 9)

- უღრმესი მადლობა, დარწმუნებული ვარ ისედაც არ გაკლიათ შრომა, ეს ელემენტარული მეც შემიძლია და რატომაც არა? — მოიქცია ქალის ხელები ხელებში და ღიმილით გაუზიარა აზრი - აქ ჩვენ ყველას ჩვენი საქმე გვაბარია, ვერ გეტყვი, ზიზღით ვაკეთებ-მეთქი ამ

შავი ხეობა (7, 8, 9)

ეს მოგონება მისთვის დანაშაულის გრძნობა არ ყოფილა. ჯერ არა. უფრო ძველი, გაუგებარი, ტკივილნარევი იარა იყო. მან არ იცოდა, რას ელოდა დემეტრე იმ ღამეს. არ იცოდა, რა მოხდა იმ წუთებში, როცა ის არ მივიდა. და არც ის იცოდა, რომ დემეტრესთვის ეს კითხვა თორმეტი

თილისმა (11 თავი)

უკან_ უკან დავიხიე, შემდეგ ზურგი ვაქციე იმ ოხერ სარკოფაგს და დამფრთხალი ნადირივით მოვკურცხლე საკუთარ საძინებელში. წიგნის ბიბლიოთეკაში დაბრუნება არც კი გამხსენებია.

ვილაპარაკოთ

და თუ ვერ შევცვლით ამ სამყაროს მხოლოდ საუბრით, არაფერია, სულაც არ ღირს ამაზე დარდი... ისიც იკმარებს, რომ ეს ღამე ისევ გათენდა და მარტოობის ნაცვლად თუნდაც ამაღამ მყავდი....